ورق آلیاژی به ورق‌های فولادی بیان می‌شود که با افزودن هدفمند عناصر آلیاژی (کروم، مولیبدن، نیکل، بور و …) برای دستیابی به استحکام بالا، مقاومت به خوردگی، حرارت یا سایش تولید می‌شوند.

و تفاوت اساسی با ورق‌های کربنی و HSLA دارند. استانداردهای اصلی مورد استفاده در ایران ASTM A387 (کروم-مولیبدن)، ASTM A514 (کوئنچ‌تمپر)، DIN 17155/EN 10028 (بویلر) و DIN 17200/EN 10083 (عملیات حرارتی) هستند.

پرمصرف‌ترین گریدها در صنایع کشور شامل A387 Gr.11/22 برای مخازن تحت فشار پالایشگاه‌ها، 16Mo3. برای دیگ‌های بخار نیروگاهی، 42CrMo4 برای شفت و چرخ‌دنده در خودروسازی. و ماشین‌سازی، و A514/S700 برای سازه‌های سنگین است.

ورق‌های بوردار مانند 30MnB5 نیز در تیغه‌های ماشین‌آلات کشاورزی کاربرد گسترده یافته‌اند.

فولاد اکسین خوزستان قطب تولید ورق‌های آلیاژی ضخیم (Cr-Mo) و فولاد مبارکه تأمین‌کننده اصلی ورق‌های 16Mo3، 42CrMo4 و S700 در ضخامت‌های کم و متوسط است.

صنایع نفت، گاز، پتروشیمی، نیروگاه، خودروسازی سنگین و معدن بزرگترین مصرف‌کنندگان این محصولات هستند.

مهمترین مزیت ورق‌های آلیاژی، قابلیت دستیابی به خواص مکانیکی برتر از طریق عملیات حرارتی (کوئنچ و تمپر) است.

با این حال، وابستگی به واردات ورق‌های فوق‌ضخیم (بیش از ۱۰۰ میلی‌متر) و آلیاژهای پایه نیکل (مانند Incoloy 825) همچنان چالش اصلی تأمین است.

تحریم‌ها و نوسانات ارزی نیز تأمین فروآلیاژهای استراتژیک را با مشکل مواجه کرده‌اند. کنترل کیفیت شامل دریافت برگه آزمون، تطابق استاندارد، آزمون اولتراسونیک و رعایت پروسه جوشکاری (پیش‌گرم، PWHT) برای این ورق‌ها الزامی است.

امروز تولید داخلی ورق‌های Cr-Mo و 42CrMo4 به خودکفایی نسبی رسیده. اما توسعه خطوط کوئنچ‌تمپر پیشرفته و تأمین مواد اولیه آلیاژی برای رقابت با برندهای جهانی ضروری است.